‘Patrick kon de pijn van het verlies van zijn kleine meisje niet verdragen’ – eerbetoon bij begrafenis van Ana Kriegels vader

DE GALERIJ van familiekiekjes sprak over liefde, gelach, warme zomerdagen aan het meer en een goed samengaand leven.

Op alle foto’s was te zien dat Patrick Kriegel zich gelukkig nestelde met zijn geliefde dochter, Ana, met een even brede glimlach als die van de ander.

Toen hielden die liefdevolle vader-dochterbeelden op en was niets meer als voorheen.

Dichtbij

Geraldine Kriegel, echtgenote van wijlen Patrick Kriegel, arriveert bij het crematorium van Newlands Cross voor de begrafenis. Afbeelding Colin Keegan/Collins Dublin

“Wat er is gebeurd, heeft alles veranderd. Voor Patrick ging het licht uit’, kregen rouwenden te horen tijdens zijn uitvaartdienst gisteren in het Newlands Cross Crematorium.

Zijn vrouw, Geraldine, zei dat het “een eer en een voorrecht” was geweest om gedurende 36 jaar Patrick’s vrouw te zijn, en beschreef hem als “mijn beste vriend, mijn zielsverwant, mijn alles”.

Hun leven samen was een wervelwind van avontuur, waanzin en plezier geweest.

“En toen kwam het verdriet en hoe we leden… Het leven was nooit meer hetzelfde. Mijn lieve Patrick kon de pijn van het verlies van zijn kleine meisje niet verdragen,’ zei ze.

Onder de rouwenden die de dienst bijwoonden, was advocaat Brendan Grehan SC, die in 2019 de aanklager was geweest in het moordproces na de dood van de 14-jarige Ana Kriegél. Plaatsvervangend Catherine Murphy, een goede vriend van de familie, was ook aanwezig.

Geraldine Kriegels woorden, van tevoren vastgelegd, spraken over hun huwelijk als “een prachtig gedicht dat het verhaal van ons leven samen werd”.

“Hij bracht me naar een plek die ik me nooit had kunnen voorstellen – een wereld van geluk, passie en opwinding.”

Dichtbij

Vermoord schoolmeisje Ana Kriegel. Foto: PA

Het leven in Ierland had bij zijn temperament gepast en hij was een meester geworden in de kunst van het slakken. Maar, oorspronkelijk uit Parijs, hield hij van de Franse cultuur en deed hij zijn uiterste best om hen erover te informeren, voegde ze eraan toe.

“Ik heb altijd geweten dat ik het geluk had om in deze grote wijde wereld van ons zo’n zeldzaam en sprankelend juweel te hebben gevonden”, zei ze.

Ze hadden het altijd gemakkelijk gevonden om hun liefde voor elkaar te uiten. Het was met “veel moeite” dat ze een gezin werden, zei Geraldine, maar het wachten was het waard toen Ana en Aaron in hun leven kwamen.

“Ons leven werd een wervelwind van avontuur en waanzin. Ik kan je niet vertellen hoeveel plezier we samen hadden’, zei ze, terwijl ze sprak over skiën in de winter en strandvakanties in de zomer en hun ‘huisje’ in Annecy in de Franse Alpen.

“Hij was mijn rots in de branding. Mijn liefde voor hem kent geen grenzen – zoals mijn pijn geen grenzen kent.”

De eenvoudige dienst werd begeleid door een eclectische mix van prachtige muziek waarvan ze samen genoten hadden en met een diep ontroerende ontroering zakte de kist zachtjes uit het zicht naar de woorden van Verlaat me niet – (Verlaat me niet).

Rouwenden hoorden dat Patrick het leven van zijn collega’s, zijn studenten en al degenen die hem kenden had verrijkt met zijn vriendelijkheid, zijn gevoel voor humor en zijn ‘aanstekelijke samenzweerderige lach’.

Mensen hadden zich in zijn gezelschap op hun gemak gevoeld, ondanks zijn enorme intellect, omdat hij een goede luisteraar was.

Hij herinnerde zich zijn medeleven en zijn diepe vermogen tot vergeving.

Geraldine’s broer, Kevin, sprak over de “prachtige Parijse cafésfeer” die Patrick zo moeiteloos had gecreëerd.

“Hij luisterde altijd, was altijd aanwezig, klaar om deel te nemen en te helpen”, zei hij.

Vriend Irene Connor sprak over een man die, hoewel hij zijn leven in Ierland had doorgebracht, een ‘echte Fransman’ was. “Hij was echt uniek omdat hij een Franse man was met gevoel voor humor – en een Iers gevoel voor humor”, zei ze lachend.

“Patrick lachte vaak en lachte veel en die aanstekelijke lach en die levensvreugde die we altijd zullen onthouden.”

Leave a Comment